Avustralya Grand Prix’si sezonu, ilk yarıştaki tüm tipik uyarılara rağmen, en azından sezonun bu başlangıcı için oldukça net hiyerarşilerin ana hatlarını çizmeye başlayan teknik bir çerçeveyle açıyor. Mercedes bir-iki, yarışın ilk bölümünde Ferrari’nin mücadelede olmasına rağmen önceki günün beklentilerini doğruladı. Genel olarak takımlar arasındaki farklar kesinlikle büyük görünüyor, ancak aynı zamanda hemen hemen herkes için çok dik ve hala erken bir öğrenme eğrisinin olduğu yönünde net bir izlenim var, bu nedenle sonraki yarışlarda her açıdan büyük gelişmeler çok hızlı bir şekilde beklenebilir.
Mercedes’in saklanması henüz bitmedi. Russell hazır, Antonelli’nin hızla büyümesi gerekiyor
Griddeki en iyi araç olan Mercedes’in avantajlarından yararlanan George Russell’ın zaferi kesinlikle sürpriz değil. Sıralamalarda tahrik ünitesinin kullanılmasında görülen avantaj açıktı, ancak yarışta da, liderliği ele geçirdikten sonra Toto Wolff’un takımının iki standart taşıyıcısı, avantajın tamamen kontrol altında olduğu izlenimini verdi ve kendilerini pratik olarak Leclerc ve Hamilton’un Ferrari’lerinin zamanlarını kendi istekleriyle takip etmekle sınırladılar. Erken durma şansının yarı yarıya olması, hem Russell’ın hem de Antonelli’nin ön tarafta belli miktarda damarlanma ile mücadele ettiğini gördü, ancak (ilginç bir şekilde) tur süreleri özellikle etkilenmeden, bu harika bir yarış yönetimi yaklaşımının işaretiydi. İki sürücü arasında, George Russell kesinlikle dünya sıralamasında tırmanmaya hazır görünüyor; Antonelli ise takım arkadaşıyla mücadele etmek istiyorsa bu sezon hızlı bir şekilde büyümesi gerektiği izlenimini veriyor, çünkü takım içindeki şampiyonluk mücadelesi aynı zamanda belirli miktarda psikolojik savaş da gerektiriyor. Russell bunu, genç İtalyan’ı şampiyonluk için ana rakipleri arasında göstermeyerek ve mükemmel bir “takımın ustası ve kanat oyuncusu” tarzıyla takım arkadaşının sıralama turlarına katılmasına izin verdiği için takıma teşekkür ederek zaten yapmaya başladı. Her zaman Formula 1 oyununun bir parçası olmuştur.
Ferrari: İyi şasi ve lastik yönetimi. Küçük turbo dolu depolara yardımcı olur. Hamilton geri döndü
Ferrari, sıralama turlarıyla karşılaştırıldığında kesinlikle daha olumlu bir yarışla Melbourne’u selamlıyor ancak genel tabloyla karşılaştırıldığında bazı gölgeler de var. Kırmızılar şüphesiz yarıştaki ikinci güçtü ancak hırs şampiyonluksa, Mercedes’in hız belirleyicilerinin gördüğü fark yine de önemli görünüyordu. Vasseur onu yarışta yaklaşık yarım saniye olarak derecelendirdi ve bu muhtemelen adil bir değerlendirme. Başlangıçta ve yarışın ilk bölümünde Leclerc ve Hamilton, İngiliz-Alman rakiplerine karşı hâlâ üstünlüklerini koruyarak, bir önceki gün tamamen dolu depoya sahip, oldukça rekabetçi bir SF26’nın olacağı yönündeki söylentileri doğruladılar. İtalyan tek koltuklu araçta kullanılan daha küçük turbo, bu perspektifteki faktörlerden biri olabilir; “aşağı inişte” daha etkili olabilir ve gördüğümüz gibi başlangıçta ve ağır bir araba ile virajlardan çıkarken daha iyi çekişi garanti eder. Yarışın sonuna doğru durum farklı; daha hafif bir otomobil alt kısımda daha az tork kullanıyor ve bunun yerine Mercedes’inki gibi daha büyük bir turboşarj ünitesinin sağladığı “yukarı” güce ihtiyaç duyuyor. Ancak şasi açısından Maranello arabası mükemmel olduğunu kanıtladı, belki de (Avustralya’da görülenlerle sınırlı olarak) son zamanların en iyilerinden biri, mükemmel aerodinamik yük seviyesi, iyi denge ve Mercedes’ten aşağı olmayan lastik yönetimi ile. Tahrik ünitesini hem beygir gücü hem de enerji yönetimi ve yeterlilik haritalaması açısından limitine doğru sıkıştırmak söz konusu olduğunda sorunlar ortaya çıkıyor gibi görünüyor. Bu açıdan Çin’de bir şeyler değişecek mi göreceğiz. Sürücüler cephesinde Leclerc, yeni tek koltuklu araçları yönetmenin sonsuz zorluklarına rağmen sağlam bir yarış ve Russell’la “yarış sanatı” dersi niteliğindeki ilk bölümle beklentileri hayal kırıklığına uğratmadı. Ancak Monegasque hız açısından olağanüstü görünmüyordu; yarıştan sonra kendisinin belirttiği gibi tamamen merkezde olmayan bir kurulum ve her zaman ideal aralıkta olmayan bir araba. Aksine Lewis Hamilton, Ferrari ile en iyi yarışlarından birini çıkardı ve geçen sezona kıyasla tamamen farklı bir Hamilton gördüğü izlenimi oluştu. İngiliz sürücü ikinci stintte özellikle hızlıydı, pit stop sonrasında Leclerc’le arasındaki 7 saniyenin üzerindeki farkı ortadan kaldırmayı ve hatta Russell’ın Mercedes’iyle yaklaşık 3 saniyelik bir farkı toparlamayı başardı. Hamilton’un bir versiyonuçekiç zamanıAçıklamalarında da canlı görünüyordu ve kesinlikle ilk hedefi takım arkadaşını tetikte tutmaktı ki bu, büyümenin önemli olduğu bu sezonda Ferrari’ye ancak yardımcı olabilir ve sürücüler arasındaki karşılaştırma da gelişim tercihleri açısından önemli ölçüde yardımcı olabilir.
Yeterlilik: Parti modu geri döndü
Ferrari’nin eksik olduğu noktalardan biri tam da sıralama turlarında Güç Ünitesinin kullanılmasıdır ve 2020’den bu yana yürürlükte olan sıralama ve yarış arasındaki “tek haritalama” kuralının her zaman içten yanmalı motorun haritalanmasıyla sınırlı olduğunu, hibritin çıkış haritasının ise seanslar arasında her zaman değiştirilebilir olduğunun altını çizmek önemlidir. Genel performansta elektrik kısmı bu kadar temel olduğundan, ilgili haritalama kritik hale geliyor ve sıralama ile yarış arasında bu açıdan görülen farklar dikkat çekiciydi; sıralama haritalamasının mutlak kraliçesi olan Mercedes’e yalnızca RedBull yaklaştı ve bu da özellikle uçuş turunda teslimat açısından etkili görünüyor. Birkaç yıl önceki ünlü “Parti Modu” yeniden rayına girmiş gibi görünüyor, ancak elektrikli versiyonuyla. Avustralya’da bu özel aşama, Ferrari’yi en iyi dört takım arasında en çok zor durumda bırakan aşamaydı. Açıkçası önümüzdeki Pazar günü Çin’den başlayarak her şeyi yeniden değerlendirmemiz gerekecek.
McLaren yarış temposunda çok geride, yükü eksik ve ağırlığı henüz doğru değil
En iyi takımlar arasında yer alan McLaren, testlerde halihazırda göze çarpan zorlukları doğruluyor. Piastri’nin açılış turunda 270 km/s’nin altında gerçekleşen inanılmaz kazasının ötesinde, Norris’in gösterdiği yarış temposu ve hepsinden önemlisi lastik yönetimi, sadece Mercedes ile değil aynı zamanda Ferrari ile karşılaştırıldığında önemli ölçüde yetersiz görünüyordu. Son Dünya Şampiyonunun arabasında ön damarlanmanın meydana gelme hızı, henüz yeterli olmayan bir aerodinamik yük ve açıkça henüz sınıra ulaşmamış bir araba ağırlığı ile birlikte geçmiş sezonların tipik sorunlarını düşünmemize neden oluyor. Melbourne gibi bir pistte bunlar çok sınırlayıcı faktörler, ancak Woking’de başlangıç noktasının geçen sezonunki olmadığı ve aerodinamik ve denge açısından da önemli bir adım atmak için çalışmanın yanı sıra, ana şirket ekibi tarafından nasıl kullanıldığına dair verileri topladıktan sonra Mercedes tahrik ünitesinin kullanımını ayrıntılı olarak incelemek gerektiği açık.
Verstappen’in mükemmel geri dönüşü, süper Lindblad ve Bearman, iyi Audi
Lando Norris’e kolayca ulaşan Max Verstappen’in geri dönüşünü de vurgulamakta fayda var; bu da muhtemelen Avustralya’nın üçüncü gücü olan Red Bull’un çok ilginç potansiyelini doğruluyor. Sezon başında görülen takımlar arasındaki büyük farkların, en hızlı olanın en yavaş olanı kuka gibi geçebilmesi anlamına geldiğini ve bunun da dört kez dünya şampiyonunun geri dönüşünü kolaylaştırdığını da eklemek gerekir. Lindblad’ın ilk çıkışı hız, sportif kibir ve aynı zamanda olgunluk ve yarış yönetimi açısından olağanüstüydü; olağanüstü bir hafta sonuydu ve 26. sezonun tek “çaylağının” bunu sonraki aşamalarda da tekrarlayıp tekrarlayamayacağını görmek çok ilginç olacak. Bearman da iyi bir performans sergiledi ve Haas’tan gelen iyi başlangıç hissinden yararlandı; tıpkı Audi’ye ilk puanları getiren Bortoleto’nun yaptığı gibi.
Ferrari’nin stratejisi fazla temkinli ama gerçek bir pişmanlık yok
Stratejik açıdan bakıldığında Ferrari, ilk Sanal Güvenlik Aracı vesilesiyle muhafazakar bir çizgiyi seçti ve bu durumda yarışın ne kadarının kaybedildiği konusunda doğal bir şüphe var. Hamilton radyoda iki araçtan en az birinin bu fırsattan yararlanmak için durmasını talep ederek şikayette bulundu. Bu davada karar iki yönlüdür. Nihai sonuç açısından bakıldığında, tur hızında giderek daha rekabetçi hale gelen ve her aşamada yarışın tam kontrolünü elinde bulunduran bir Mercedes olsaydı hiçbir şey değişmezdi. Tek uyarı ışığı Hamilton-Leclerc ikilisinin yönetimiyle ilgili; burada iki sürücüden birine ceza vermemek için hiçbir şey yapmamayı tercih ettikleri izlenimi ediniliyor. Ancak genel olarak, çok erken durmanın lastiklerle ilgili birden fazla endişeye yol açacağı ve bu ilk aşamalarda çeşitli koşullarda bozulmaya ilişkin kesin verilerin henüz bulunmamasının normal olduğu söylenmelidir; bu nedenle, boş tartışmalara devam etmeye gerek kalmadan ihtiyatlı bir seçim de anlaşılabilir.
Mario Kart gibi geçiş yapmak heyecan verici mi, değil mi?
Yarışın ilk kısmı, yarışın başında bile bir dizi sollama ve karşı sollama ile karakterize edildi ve bu, kesinlikle halkın bir kısmını memnun etti. Yazar, bu tür bir sollamayı özellikle heyecan verici olarak deneyimlemiyor çünkü bu, sürücünün aldığı sürüş riskinden ziyade pilin seviyesi ve kullanımı tarafından belirleniyor ve aynı zamanda belirli bir kafa karışıklığı da yaratıyor. Her halükarda, bu yeni arabalarla yapılan yarış, bazı düzenleyici müdahalelerin gerekli olduğu sıralama turlarından kesinlikle daha az anormaldi, çünkü bu tür seansların (meraklılar ve meraklı olmayanlar için çok güzel ve eğlenceli) çekiciliğinin büyük bir kısmı Avustralya Cumartesi günü ortadan kaybolmuş gibi görünüyordu. Ancak Melbourne’ün enerji açısından en zorlu pistlerden biri olduğu ve tüm pistlerin benzer koşullar sunmayacağı unutulmamalıdır. Bu nedenle şampiyonanın dengesini gerçekten anlamak için en azından Şangay’dan başlayarak sonraki yarışları beklememiz gerekecek.
