Son yıllarda araba satın almak, ortalama bir tüketiciden ziyade (çoğu gerekli finansal kültüre sahip olmayan) bir muhasebeci için daha tipik bir şifre çözme egzersizi haline geldi.
Reklamlarda harika teklifler gösteriliyor: karşı konulamaz aylık taksitler, gerçek bir pazarlık gibi görünen ‘başlangıç’ fiyatları ve yayın platformlarına abonelik maliyetinden daha düşük bir fiyata yepyeni bir araç vaat eden kampanyalar. Ancak gerçek anı (nihai bedel) geldiğinde, birçok sürücünün kafa karıştırıcı, anlaşılmaz ve hatta sinir bozucu olarak tanımladığı bir yolculuk başlar.
Tartışma büyüyor: Bir arabanın ne kadara mal olduğunu bilmek neden imkansız?
Televizyonda, sosyal ağlarda ve hepsinden önemlisi bayiliklerde her teklife, onlarca sayfalık sözleşmeler, değişken menfaatler ve aracın gerçek maliyetinin bilinmesini zorlaştıran sonsuz sayıda madde anlamına gelen bir “danışma koşulları” eşlik ediyor. İlk başta 20.000 euro gibi görünen bir araba, faiz, açılış ücretleri ve ilave hizmetler eklenerek 30.000 euroya yakın bir finansmana dönüşebiliyor.
Sonuç: Tüketici artık arabanın gerçek fiyatının ne olduğunu değil, yalnızca markanın ondan görmesini istediği finanse edilen fiyatı biliyor.
Satış elemanları: araba satıcılarından finansman satış elemanlarına kadar
Bugün azınlıkta kalan bir profil olan nakit ödeme yapmak isteyenler için durum daha da karmaşık. Markalara göre pazarın ancak %20’si, satın alınan otomobilin segmentine ve ödenecek tutara bağlı olmasına rağmen taksit seçeneklerinden hiçbirini tercih etmiyor. Birçok alıcı aynı deneyimi bildiriyor: uzun yüz ifadeleri, araç finanse edilmediği takdirde ortadan kalkan teklifler, yalnızca finansal bir ürünle sözleşme imzalandığında geçerli olan indirimler ve hatta müşteri, arabanın parasını finansman olmadan ödemeyi tercih ettiğini açıkladığında işbirlikçi olmayan bir tutum.
Bu bir tesadüf değil: Yıllardır bayilerin kârlılığı, aracın kendisi kadar (veya daha fazla) finansmanla ilişkili çıkarlara ve ürünlere (sigorta ve diğerleri) bağlı olmuştur. Sistem, satış elemanlarını ve markaları araba değil, kredi satmaya itiyor.
Giderek sorgulanan şeffaflık
Tüketicinin açıklık ve sadelik aradığı bir ortamda otomotiv sektörü tam tersi yönde ilerliyor gibi görünüyor.
Markalar, çoğu durumda aracın gerçek maliyetini karmaşık finansal formüllerin arkasına gizleyen gösterişli tekliflerle dolu bir savaşta rekabet ediyor. Ve eğer alıcı netlik istiyorsa çoğu zaman bunun için mücadele etmek zorunda kalır.
Bu, forumlarda, tüketici derneklerinde ve günlük konuşmalarda giderek daha fazla mevcut olan bir soruyu gündeme getiriyor:
Araba fiyatlarının nasıl ilan edileceğini düzenlemenin zamanı geldi mi?
Markalar, diğer sektörlerde olduğu gibi Tüketici İşleri Bakanlığı tarafından gerçek nakit fiyatını, toplam finansman maliyetini ve ilgili tüm koşulları aynı görünürlükle göstermek zorunda mı kalmalı?
Otomobilin bir ailenin en önemli satın alımlarından biri olmaya devam ettiği bir pazarda şeffaflık bir ayrıcalık değil, bir norm olmalıdır.
Ne düşünüyorsun?
Automobile Magazine-İspanya
Automobile Magazine-Spain
