VW ve Fraunhofer hibrit montaj otomasyonu geliştiriyor

Fraunhofer IWU’nun ID.3 üzerindeki çalışması, otomasyon düşünülmeden tasarlanan parçaların insan eline ihtiyaç duymaya devam edeceğini gösteriyor. Bir Kuka robotu, Fraunhofer IWU’daki otomatik taşıma denemeleri sırasında bir Volkswagen ID.3’ün altına bir gövde altı panelini konumlandırıyor ve proje yöneticisi Marcel Lorenz, Yüksek Mühendis, süreci izliyor. (Fotoğraf: © Fraunhofer IWU) Fraunhofer IWU ve Volkswagen Sachsen GmbH, Volkswagen ID.3’teki bir bileşene yaklaşımı gösteren, araç alt gövde panelleri (UBP’ler) için yarı otonom bir robotik montaj sistemi geliştirdi. HAutoMont projesi, çalışanları fiziksel olarak zorlu kurulum görevlerinden kurtarmak için vakum tutucular ve vidalama robotları kullanıyor. UBP kurulumu, çalışanların tavanda veya aracın altında, kuvvet uygulamadan konumlandırılması zor olan büyük, esnek bileşenler üzerinde çalıştığı zorlu duruşlar gerektirir. Sabitleme vidaları ve klipsleri ayrı ayrı alınmalıdır ve özellikle büyük paneller ikinci bir işçi gerektirebilir. Otomasyonun kendi komplikasyonları vardır. Sert olmayan parçalar tutarlı makine kullanımına direnç gösterir; üretim çevrim süreleri yeniden işleme için çok az alan bırakır; ve bir modelin kullanım ömrü boyunca büyüyen parça çeşitleri, kısa üretim sürelerinden sonra değiştirilmesi gerekebilecek özel takımlar gerektirir. ID.3’teki 13 UBP’den biri olan test bileşeni, 110 cm uzunluğunda, 88 cm genişliğinde ve 2 mm kalınlığında aerodinamik bir polipropilen kalkandır. Vakumlu tutucular, deformasyonu sınırlandırmak için üç tanımlanmış noktadan tutarken, vidalama robotu her deliğin yerini tespit edip bağlantıları otomatik olarak sıkıyor ve alt prosesin normalde manuel montaj hattında yer almasını sağlıyor. Projenin gelecekteki bileşenlere yönelik tasarım önerileri, tanımlanmış kavrama noktalarına, geçmeli bağlantılara ve kullanım sırasında bükülmeye karşı dirence öncelik veriyor. Otomatik çözümler ve bunların ihtiyaç duyduğu güvenlik tamponları, insan çalışanlardan çok daha fazla alan kapladığından, zemin alanı kalıcı bir kısıtlama olarak tanımlanmaktadır. Bu neden önemlidir: En değerli bulgu otomasyonun nerede uygulanmaması gerektiğidir. Projenin, insanın dokunsal algısı ve uyarlanabilir esnekliğinin kopyalanmasının hala zor olduğu yönündeki sonucu, ticari açıdan herhangi bir robot teknolojisindeki ilerleme kadar önemlidir; bu, imalatçıları, tam montaj otomasyonundan ekonomik olarak daha gerçekçi bir yol olan, otomasyonu kapsamlı bir şekilde değil seçici bir şekilde dağıtan hibrit bir modele doğru yönlendirir. Otomasyon için tasarım, otomasyonun kendisi kadar önemli bir disiplin olarak ortaya çıkıyor. Otomasyonu mevcut parçaların etrafına uyarlamak yerine, bileşen tasarımı sırasında makine montaj gereksinimlerinin dikkate alınması önerisi, yapay zeka üretimindeki darboğazın fabrikada değil, ürün geliştirme sürecinde giderek daha üst düzeyde olduğunu gösteriyor.