Antonelli, alışılmışın dışında bir kalite. Ferrari, Hamilton ve Leclerc arasında takım emri vermeme hakkına sahip

Lewis Hamilton’ın Ferrari ile podyum kazanması için 26 yarış gerekti, Andrea (ya da Kimi) Antonelli ise Formula 1’deki ilk zaferini kazanmak için 26 yarış kazandı. İtalyanlar, yaş ve benzeri istatistiklerden hoşlananlar için mükemmel argümanlar veren ancak Antonelli’nin nasıl mükemmelleştiği konusunda çok şey söyleyen olağanüstü bir başarı. Çünkü Çin’deki 56 sihirli turda, onu belki de hayal ettiğimizden daha yakın bir yarının potansiyel şampiyonu boyutuna taşıyan tüm nitelikleri gösterdi. Bu niteliklerden ilki yarışı yönetirken gösterdiği sakinliktir. Pol pozisyonundan başladı ve Hamilton ilk virajda onu geçtiğinde gözünü bile kırpmadı, kısa süre sonra liderliği yeniden kazanacağını biliyordu. Russell’ın sıralama turlarındaki başarısızlığının ardından Mercedes lideri olarak yarıştı ve deneyimli ve profesyonel bir sürücünün olgunluğuyla hemen bu göreve girdi. Russell, gizli ama gergin bir düelloda en sinsi ve hain rakipti; bu sırada İngiliz, tekrarlanan bir dizi hızlı turu bir araya getirdi ve bunların hepsi, Antonelli tarafından çok az da olsa daha iyi bir performansla geri püskürtüldü. Russell’ın hem hırslarını hem de moralini yerle bir eden fenomen bir tepki. Russell, garajı olağanüstü niteliklere sahip ve onun becerisini sorgulayabilecek biriyle paylaşmak zorunda olduğunu geçen yıl anlamış olduğundan bu acı veren bir yaraydı. Kimi’nin (ya da Andrea’nın) neredeyse hiç hata yapmadığı gerçeğini kabul edebiliriz. Huzurun gücünden yararlanın. Ve her hatadan sonra daha güçlü, daha kararlı bir şekilde geri dönüyor çünkü son derece analitik. Gerisi, yani şampiyonluk tutkusu her gün yaşanmalı, çünkü yarışlar ilerledikçe Antonelli kendisini takım içinde daha politik bir boyutta yeniden konumlandıracak; bu, size bir fikir vermesi açısından Nico Rosberg’in Hamilton’un aleyhine kazandığı dünya şampiyonasında temel bir özellikti. İtalya’nın potansiyel bir şampiyona sahip olmasını, ona inanmasını ve bunu uzun zaman önce anlamış olmasını sağlayan Mercedes’e kesinlikle övgüler olsun. Aferin Toto Wolff, çok iyi Gian Carlo Minardi ve oğlu Giovanni, kedi burunlu insanlar bunu ona işaret etmişti, ancak şunu unutmamak gerekir ki, eğer bu Mercedes bu kadar güçlüyse ve çok büyük avantajlara sahip bir araba yarattıysa (bunların arasında sıcakken artan sıkıştırma oranına sahip çok düzenli yanmalı motor da var: başkalarının kavrayamadığı bir sezgi), bu övgü aynı zamanda teknik müdür James gibi Ferrari’nin Maranello sisteminin artık istemediği bir kısmına da gidiyor. Allison, strateji ve geliştirme direktörü Simone Resta ve Brackley’de çalışan diğer birçok İtalyan gibi. Bununla birlikte Ferrari bize Şangay’daki gerçekten zorlu pistte yine de harika bir eğlence günü yaşattı. Hamilton ve Leclerc’in startındaki flaş heyecan vericiydi, Cavallino teknisyenleri bu konuda mükemmeldi. Lewis düzlükte daha fazla güç kullanılmasını bekliyor ve burada Ferrari’nin de gelişmelerde güçlü olup olmayacağını göreceğiz. Ancak bu arada, Ferrari’ye katıldığından beri en güçlü olan, Çin pistini pek sevmeyen bir Leclerc’i arkasına koyabilen gerçek Hamilton’a hayran kaldık. Performans açısından Ferrari, Orta Pirelli lastikleriyle kendini iyi savundu ancak Sert lastiklerle mücadele etti, bu da Mercedes ile aradaki farkın sadece Güç Ünitesi seviyesinde olmadığı anlamına geliyor. Bu teknik notların ortasında, birbirlerini sekiz kez geride bırakan Hamilton ve Leclerc arasında nefes kesen düello yaşandı. Ve kutunun hiçbir şekilde müdahale etmemesi akıllıcaydı. Gösterdikleriyle şampiyonluk hırsına geri dönebilen Hamilton ve pes etmeyen Leclerc ile rekabetin yıl boyunca devam edeceği açık; ancak safkan bir savaşçı olarak bu arabaların, göreceli termal-elektrik komplikasyonlarıyla, muazzam sürüş özelliklerini ifade etmesine izin vermediğini biliyor: F1’in yeni çağında, bir yandan sürücülerin beceri patlamalarını, diğer yandan da – onlar için – enerji geri kazanımıyla bağlantılı çok sayıda komedinin olduğu açık. Sadece izleyenler – hala olağanüstü bir gösteri sunuyorlar. Bu bağlamda, Antonelli ve Ferrari’nin coşkusu geçtikten sonra, dört sürücünün start alamadığı ve dünya şampiyonu McLaren’ın hemen beklemeye alındığı unutulmamalıdır. Tamam suç teknikerlerde ama bu düzenlemelerin sonuna kadar düşünüldüğünden emin miyiz? Sadece McLaren’da olmayan birilerinin kendilerine sorular sorması ve belki de kaçırdığımız sporu kurtaracak makul bir çözüm önermesi gerekecek.